Met focus op bereik verlies je het echte doel uit het oog

De Rotterdamse anti-drugscampagne deed deze week veel stof opwaaien. Deze aanpak wordt verdedigd door te zeggen dat het juist de bedoeling is dat mensen met elkaar in gesprek gaan over de gevolgen van (recreatief) drugsgebruik. En dat het mediabereik en daarmee de mediawaarde door de ophef van ‘onschatbare waarde’ is. De verantwoordelijke wethouder is dan ook dik tevreden, lees ik op Nu.nl.

Er is zeker een gesprek gestart, maar dan vooral over:

• Het feit dat de straatnaambordjes zichzelf ongeveer uitnodigen om gejat te worden als trofee in studentenhuizen - wat ook het geval was. (bron)
• Twijfels over het doel van campagne en of de kosten wel opwegen tegen het effect (zie onder andere de commentaren op de update van de gemeente Rotterdam op LinkedIn).
• Zorgen van experts over het tegengestelde effect van de campagne, doordat drugsgebruik eerder genormaliseerd wordt dan ter discussie gesteld. (bron)
• Woedende ondernemers die zich door de gemeente niet serieus genomen voelen, maar van de gemeente te horen krijgen dat die hoopt dat ze ‘toch een beetje begrip kunnen opbrengen’. (bron) Over goed luisteren gesproken ...

Ik zie nog een andere, zorgwekkende ontwikkeling, die ik ‘de schuld bij de burger leggen’ noem. De strategie van de Rotterdamse campagne is namelijk om (recreatieve) gebruikers van drugs bewust te maken van hun aandeel in overlast en criminaliteit.  Deze campagne loopt al sinds 2023, maar kan de gemeente aantonen hoeveel mensen hierdoor minder drugs gebruiken en in welke mate overlast en criminaliteit zijn afgenomen? Ik hoop dat de Rotterdamse gemeenteraad en/of de Rotterdamse Rekenkamer eens goed naar gaan kijken in hoeverre inzet en effect hier in balans zijn.

Ik zie dezelfde reflex bij heel veel thema’s. De overheid weet het niet meer of kan het niet meer. Dus moeten burgers aan de bak. Met autovrije straten op burendag (start het gesprek met je buren over hoe fijn het is als er minder auto’s in jouw wijk staan geparkeerd). Met vuurwerkvrije buurten (start het gesprek met je buren over het niet meer afsteken van vuurwerk). En zo kan ik er nog wel een paar verzinnen.

Begrijp me niet verkeerd. De overheid kan en hoeft niet alles voor ons te regelen en recht te breien. In een samenleving moet je samen leven en dat betekent dat óók burgers verantwoordelijkheden hebben. Maar het is wel erg makkelijk om een probleem dat je eigenlijk alleen als overheid kunt oplossen bij burgers over de schutting te flikkeren. Met alle gevolgen van dien …

Wat vind jij hier nou van?