Communicatie bepaalt hier de prioriteiten niet?!

Als we aan de slag gaan met ‘Communiceren met focus’ om de communicatieprioriteiten te bepalen, dan maken we soms mee dat bepaalde gremia of managers opeens in de gordijnen hangen ‘want het is toch niet Communicatie die hier de prioriteiten bepaalt?’. 

Dat is heel interessant, want een veel gehoorde klacht binnen overheidsorganisaties is juist dat er helemaal geen keuzes worden gemaakt. Iedereen wil altijd alles en daardoor gebeurt alles een beetje en meestal niet op zijn best. Dan zet team Communicatie de stap vooruit om wel echt te kiezen in prioritering en dat is dan ook weer niet de bedoeling?

En is het heel gek dat team Communicatie zelf aangeeft wat de communicatieprioriteiten zouden moeten zijn? Waarom vinden we het zo normaal dat iedereen buiten Communicatie vindt dat zij die kunnen bepalen - van bestuur tot projectleider en vakcollega? Ooit meegemaakt dat team Communicatie voor de collega’s van Buitenruimte, Financiën of het KCC hun prioriteiten bepaalt? Nee toch?

En wees gerust, dat gaan ze ook niet doen als we met focus aan de slag gaan. Het bestuur en het management bepalen (hopelijk) de prioriteiten. Maar het is aan Communicatie om die te vertalen naar communicatieprioriteiten. Want het is een wijdverbreid misverstand dat een bestuurlijke of organisatorische prioriteit automatisch ook professionele communicatie nodig heeft. Het is aan team Communicatie om aan te geven waar dat wel zo is en je juist met professionele communicatie het verschil kunt maken als het gaat om maatschappelijke impact. Dat doen we aan de hand van dit afwegingskader:

1. Een maatschappelijke opgave die bestuurlijk prioriteit heeft én 
2. die concreet wordt ingevuld met maatregelen, projecten of dienstverlening én
3. grote impact heeft/gaat hebben op inwoners of ondernemers (kans op risico of succes) én
4. waarbij communiceren nodig is om de opgave te realiseren.

Het blijkt in de praktijk een enorm goed instrument te zijn om met elkaar het goede gesprek te voeren. Zijn we hier echt de juiste dingen aan het doen voor de gemeenschap? En hebben we dan communicatie nodig of moeten er eerst of ook andere dingen gebeuren? 

Dat is het gesprek dat we veel te weinig voeren met elkaar. Als we dat meer gaan doen, dan maken we vast ook samen betere keuzes in waar we de schaarse capaciteit op inzetten. Dat heet nou prioriteren.