Communicare: 'gemeenschappelijk maken’ als strategie

Het kabinet is gevallen, maar de vraag is of de politiek er beter op wordt. Het vertrouwen tussen overheid en samenleving holt achteruit en het vuurtje van angst en intolerantie wordt door diverse politici maar wat graag opgestookt. De vraag is of dit een resultaat is van veranderingen in de maatschappij of dat de maatschappij er onder lijdt. Het is waarschijnlijk allebei waar en allebei even treurig stemmend. Dus wat te doen?

Er is steeds meer aandacht voor de kracht van de ‘commons’ en ‘de onderstroom’. Groepen burgers die zich niet tegen elkaar uit willen laten spelen en juist de kracht van de gemeenschap zoeken. Je ziet ze bijvoorbeeld in:

• een coöperatie zoals  Land van Ons (dat landbouwgrond opkoopt om het landschap en de biodiversiteit te herstellen)
• een stichting zoals Lekker Geven (om het werk van huis- en straatarts Michelle van Tongerloo te ondersteunen)
• De Verbindingskamer (Marianne de Koning brengt met haar team in kaart wat er echt achter de voordeur speelt bij mensen door huis-aan-huis-bezoeken)
• de campagne ‘Wij zijn hier’ (zie video)

Zelf kies ik er bewust voor om actiever te worden in de lokale gemeenschap. Afgelopen jaar realiseerden we met de buurt een nieuwe buurttuin en ik kan niet beschrijven hoe ongelooflijk veel dat doet met de sociale samenhang in de buurt. Zoals een oudere buurvrouw tijdens ons recente Lentefeest uitriep: “Ik heb het afgelopen jaar meer mensen leren kennen dan in de 50 jaar dat ik hier woon.” Soms heb ik het gevoel in een parallel universum te leven: de giftige wereld die ik elke dag online krijg voorgeschoteld en dat warme bad van gezelligheid en belangstelling voor elkaar in mijn eigen buurt. En van dat laatste knap ik echt enorm op (zie voor meer informatie buurtvereniging De Triangel).

Gemeenschappelijk maken als strategie: het werkt. En laat dat nu één van de oorspronkelijke betekenissen zijn van communicatie in het Latijn: communicare. Ik ga dat een steeds mooier woord vinden. Ook omdat het Engelse ‘care’ dan weer betekent: je bekommeren om (en dat komt weer uit het Germaans als ik het goed heb, maar hoor graag als dat niet klopt). Dus in mijn hoofd wordt het dan: je bekommeren om het gemeenschappelijke. 

Dat klinkt zoveel krachtiger en positiever dan ‘het tegengaan van polarisatie’ en ‘het herstellen van vertrouwen’. Dat voelt toch alsof je al 10-0 achter staat. Wat als we ons meer bekommeren om het gemeenschappelijke? En is dat nu juist niet een van de belangrijkste opgaven voor ons als communicatieprofessionals? Dat we voortdurend kijken wat vakcollega’s, bestuurders, inwoners en ondernemers gemeenschappelijk hebben? Waar ze elkaar kunnen vinden en wanneer dat spaak dreigt te lopen - om vervolgens weer op zoek te gaan naar die gemeenschappelijkheid?

Gemeenschappelijk maken als strategie - ik krijg er (weer) zin in! En laat ze daar in Den Haag maar schuiven ;-)